Jak notować podczas wywiadu, żeby nie zgubić kontaktu

Uprzedź i odczaruj

Jedno zdanie na początku rozmowy załatwia większość niezręczności: „Będę czasem coś notować, żeby niczego ważnego nie zgubić — proszę się tym nie przejmować". Pacjent, który wie, po co piszesz, nie zastanawia się, co właśnie zapisałeś(-aś) o nim.

Co zapisywać w trakcie (mało!)

W trakcie rozmowy notuj hasłowo tylko to, czego nie odtworzysz z pamięci:

• liczby i daty: od kiedy, jak często, ile („3 mies.", „budzi się 4:30");
• cytaty-klucze: charakterystyczne sformułowania pacjenta, warte przytoczenia w raporcie;
• wątki do powrotu: pojedyncze słowo na marginesie, gdy pacjent rzucił coś ważnego nie w porę;
• sprzeczności: dwie wersje tej samej historii — do delikatnego wyjaśnienia później.

Kiedy odłożyć długopis

Przy tematach wstydliwych i bolesnych — odłóż notatnik. Pisanie w chwili, gdy ktoś mówi o rzeczach najtrudniejszych, bywa odbierane jak protokołowanie zeznań. Zapamiętasz; a jeśli nie wszystko, ważniejsze jest to, co ta chwila zrobi z zaufaniem pacjenta.

Podobnie w pierwszych minutach: kontakt wzrokowy przy otwarciu rozmowy jest wart więcej niż komplet notatek z tego etapu.

Pięć minut po rozmowie — złoty czas

Najwięcej szczegółów tracisz nie w trakcie, tylko w pierwszej godzinie po rozmowie. Zarezerwuj pięć minut bezpośrednio po wywiadzie na uzupełnienie notatek: przebieg, obserwacje z kontaktu (jak pacjent mówił, kiedy się zmieniał), rzeczy, których NIE udało się poruszyć. Ta krótka rutyna robi większą różnicę niż jakakolwiek technika notowania w trakcie.

Ćwicz z wbudowanym notatnikiem

W MindCase masz notatnik przy oknie rozmowy — z cytowaniem wypowiedzi pacjenta jednym kliknięciem. To dobre miejsce, żeby wyrobić nawyk „mało w trakcie, porządnie po": Twoje notatki zostają przy sesji, a raport pokaże, czy oszczędne notowanie nie odbiło się na kompletności wywiadu.