Ostatnie pięć minut notatek: plan, dzięki któremu drugie spotkanie ma sens

Notatka opisowa to za mało

Po dobrej rozmowie zostaje zapis: co pacjent mówił, co zaobserwowałeś, jak przebiegała rozmowa - warsztat opisany we wpisie o notowaniu podczas wywiadu. Ale zapis przeszłości nie odpowiada na pytanie, które zada Ci przyszłość: „co teraz?". Po dwóch tygodniach i kilku innych rozmowach nie będziesz pamiętać, co planowałeś. Plan trzeba zapisać wtedy, gdy jeszcze jest w głowie - czyli od razu po spotkaniu, póki działa świeża pamięć i świeża samoocena.

Cztery rubryki dobrego planu

• Luki. Których obszarów nie zbadałem lub zbadałem pobieżnie? (Sen jest, rodzina jest, funkcjonowanie w pracy - pobieżnie; wcześniejsza pomoc - wcale.) Lista luk to mapa następnej rozmowy.
• Wątki zawieszone. Co zostało otwarte lub odłożone? Temat, przy którym pacjent się wycofał; sprawa wspomniana mimochodem, do której obiecałeś wrócić. Te obietnice trzeba zapisywać - pacjent je pamięta, a powrót do zawieszonych tematów wymaga wiedzy, co zawieszono.
• Hipotezy do sprawdzenia. Robocze przypuszczenia plus - koniecznie - co mogłoby je podważyć. Zapisanie „sprawdzić, czy X; szukać też danych przeciw" to prosta szczepionka przeciw zbieraniu samych potwierdzeń.
• Pierwsze pytanie. Konkretny punkt startu kolejnego spotkania: nawiązanie, które pokaże pacjentowi, że pamiętasz. Jedno zdanie - a drugie spotkanie zaczyna się samo.

Krótko znaczy używalnie

Plan, który ma działać, musi być krótki: kilka linijek, hasłowo. Rozbudowane elaboraty planistyczne mają dwie wady - nie powstają (bo brak czasu) albo nie są czytane (bo za długie). Wzór do przemyślenia: „LUKI: praca (pobieżnie), wcześniejsza pomoc (brak). ZAWIESZONE: konflikt z ojcem - obiecany powrót. HIPOTEZY: przeciążenie roli opiekuna? sprawdzić sen i weekendy; co przeczy: dobre funkcjonowanie latem. START: wrócić do rozmowy z szefem, którą planował". Sześć linijek - a przed kolejnym spotkaniem czytasz je w minutę i wiesz wszystko.

Plan to hipoteza, nie scenariusz

Jedno zastrzeżenie: plan służy Tobie, nie rządzi rozmową. Jeśli pacjent przyjdzie z czymś pilnym - plan poczeka; żywy wątek ma pierwszeństwo przed rubrykami. Dobry plan działa jak siatka bezpieczeństwa: nie musisz z niej korzystać, ale wiesz, że jest - i dzięki temu możesz swobodnie podążać za rozmową, nie bojąc się, że coś przepadnie.

Jak przećwiczyć to w MindCase

Po każdej rozmowie treningowej w MindCase napisz czterorubrykowy plan: luki, zawieszone, hipotezy z kontrargumentami, pierwsze pytanie. Przy powrocie do tego samego pacjenta zacznij dokładnie od zapisanego startu i sprawdź, ile plan zmienił: rozmowa numer dwa z planem i bez planu to dwa różne światy - przekonasz się po jednym porównaniu.